Stetoskop lekarski albo fonendoskop, potocznie nazywany słuchawkami, to jeden z najważniejszych i przeważnie stosowanych instrumentów diagnostycznych. Jak powstał i gdzie się go używa? O tym w niniejszym tekście Stetoskop to przyrząd relatywnie młody, bo jego początki sięgają 1816 roku, kiedy to francuski lekarz René Laennec zastosował długą, drewnianą, lejkowatą rurkę do osłuchiwania pacjentów. W 1840 roku Anglik, Golding Bird, wprowadził projekt stetoskopu z tubą połączoną za pomocą elastycznej rurki z pojedynczą wkładką douszną, a w 1851 lekarz irlandzki Arthur Leared wymyślił stetoskop dwuuszny. Jednak stetoskop membranowy pojawił się dopiero w 1963 roku, a to za sprawą kardiologa Davida Littmanna. Dziś badanie stetoskopowe jest zasadniczą czynnością wchodzącą w skład badania pacjenta. Przy tym, narzędzie stało się też wytwornym uzupełnieniem imażu lekarza i jego nieodłącznym atrybutem. Stetoskopem w wielu sytuacjach osłuchuje się płuca i serce pacjenta, celem wykrycia nieprawidłowości w oddychaniu, arytmii, tachykardii, bradykardii bądź patologii w funkcjonowaniu naczyń wieńcowych. W bardzo wielu przypadkach bada się również jamę brzuszną, ażeby określić zmiany w perystaltyce jelit. Jednak oprócz wykorzystania w medycynie, to niezwykle przydatne narzędzie stosowane jest również m. in. przez zegarmistrzów, przy badaniu zamków sejfowych, a dosłownie poprzez saperów, do precyzyjnego wybadania mechanizmu zapalnika czasowego. Po zastąpieniu czułej membrany elementem sztywnym, można wykorzystywać stetoskop także do badania złożonych mechanizmów, takich jak przykładowo. silniki. Wykorzystywanie stetoskopu niesie ze sobą ewidentne ryzyko. Nieostrożność podczas badania może spowodować mniejsze lub większe uszkodzenie błony bębenkowej, z kolei dla badanego istotna jest możliwość przeniesienia szczepów bakterii z jednego pacjenta na drugiego. Dlatego ważne jest, ażeby przed wykonanym badaniem dezynfekować głowicę instrumentu i utrzymywać go bez ustanku w czystości.