Jedną z najchętniej czytanych dzieł, jakie występują w kanonie jest “Dżuma” Camusa. To opowieść o wielkiej zarazie, która wybuchła w miejscowości. Pisarz zapisuje reakcje ludzi na to wydarzenie. Dżuma może oznaczać niezawinione cierpienie.
Główni bohaterowie utworu w różny sposób ustosunkowują się do zaistniałej sytuacji. Jedni już na samym początku zaczynają nierówną walkę z epidemię i nie rezygnują aż do zakończenia. Pomagają mieszkańcom, aranżują od początku egzystencję w algierskim mieście.
Najtrudniejsze wyzwanie przewidziane jest dla lekarzy, którzy, nawet gdy nie potrafią zahamować choroby, umieją przynieść ulgę orańczykom w cierpieniu. Na nieszczęściesą też tacy, którzy uznają eksplozję dżumy jako dobrą okazję do zawarcia swej działalności i zwiększenia własnych przychodów.
Dżuma to książka – parabola. Określa jakie postawy każdego dnia przyjmujemy w stosunku do wszechobecnego zła. Zadaje także pytanie o istnienie cierpienia i dopuszczalne metody walki z nim. Mimo że od stworzenia utworu upłynęło sporo lat, poruszana tematyka wciąż jest świeża i wciąż inspiruje adresatów. Pokazuje, że bakteria zarazy nigdy nie umiera, a konflikt dobra ze złem rozgrywa się nieustannie. To której wartości będziemy wierni zależy wyłącznie od każdego z nas.