W kanonie obowiązującym uczniów szkół ponadgimnazjalnym znajduje się wiele książek, które naprawdę powinno się bliżej zrozumieć, albowiem opisują odwieczne prawdy. Jedną z takich książek są “Ludzie bezdomni” Żeromskiego. Dzieło prezentuje losy i charakterystykę Tomasza Judyma – medyka wywodzącego się z nizin społecznych.
Bohater w przeciwieństwie do większości kolegów po fachu chce pomagać biedocie i leczyć ich za darmo. W stolicy Polski mało kto go niestety nie rozumie i nie ma dużo pacjentów. Decyduje się wyjechać na prowincję, gdzie udaje mu się dostać pracę w domu uzdrowiskowym. Tam tak samo pragnie pomagać najbiedniejszym, przez co rozpoczyna spór z władzami ośrodka. Następną pracę dostaje na Śląsku, gdzie oddaje się leczeniu ludzi pracujących w kopalni. Rezygnuje z prywatnego szczęścia i związku z bliską kobietą. Decyduje się całkowicie poświęcić się leczeniu najuboższych.
Ludzie bezdomni to powieść, która przedstawia przede wszystkim sylwetkę idealisty, a także wyobrażenie naszego społeczeństwa z przełomu XIX i XX wieku. Opowiada o nierównościach warszawiaków i zaniedbaniu. Przedstawia zarówno najuboższych, jak i dobrze sytuowanych. Zawiera też problemy ogólnoludzkie.
Tytuł “Ludzie bezdomni“ jest bardzo pojemny, sygnalizujący główne wątki modernistycznej powieści. Bezdomność ma wiele rodzajów, zaczynając od prostego, przejawiającego się w opisach warszawskiej warstwy najuboższych czy najuboższych mieszkańców stolicy Francji, a skończywszy na metaforycznym znaczeniu.