Oprócz dużej ilości wielkich utworów prozatorskich w literaturze polskiej znajdziemy kilka świetnych utworów scenicznych. Do kanonu literatury ojczyźnianej zaliczyć trzeba z całą pewnością “Wesele” Wyspiańskiego. To ponadczasowy dramat spajający symbolikę z aktualną pozycją w której znajdowała się Polska na przełomie wieku XIX i XX.
W utworze poznamy zarówno osoby autentyczne, które Wyspiański znał osobiście, między innymi: Lucjana Rydla, a także osoby dramatu, jak Wernyhora. Są obecne tu także obiekty symboliczne, takie jak: czapka z pawim piórem, która odzwierciedla egoizm, a także Kaduceusz.
Cały dramat powstał w celu prezentacji polskiego społeczeństwa i jego nastawienia do pojedynku o niepodległość. Kluczowe warstwy – inteligencja i chłopi w “Weselu” – zostały szczegółowo opisane poprzez niektóre dyskusje. Ani jedna,ani druga nie była zaprezentowana dobrze. Mieszczanom krakowskim przypisywana jest bezrefleksyjna miłość do wsi, zaś chłopom dbałość o własne interesy.
Dopełniającym walorem dramatu jest język, który spaja gwarę podkrakowskich wsi z językiem mieszkańców małopolskiej stolicy. Ponadto Wyspiański z wnikliwością przedstawia młodopolski ślub i składające się na niego czynności. Zebrani w chłopskiej chacie goście bawią się do rana, deliberując o aktualnej sytuacji problemów ojczyzny.
Jednakże, treść utworu nie jest korzystna. “Wesele“ kończy nierealny taniec, który odzwierciedla marazm naszego narodu i brak chęci do wzniecenia powstania. Polacy byli wówczas niegotowi i musiało upłynąć trochę czasu by niezależność naszego kraju stała się możliwa.