Ustalenie konkursów na aplikacje prawnicze w formie testu było jedną z czynności przeprowadzonych w celu otwarcia drogi do zawodów prawniczych dla szerokiego grona ludzi chcących wykonywać zawód adwokata czy sędziego.
Obowiązujące wcześniej regulacje pozostawiały kwestię przyjęć na programy samorządom zawodowym poszczególnych spółce. Sytuacja taka spotykała się ze sprzeciwem ludzi, którym nie dane było zdobyć się na aplikacje. Zarzucały one korporacjom, że podstawowym kryterium przyjęć na programy są koneksje rodzinne, a nie merytoryczne przygotowanie kandydata.
Niezbędne było stworzenie takiego modelu egzaminu na aplikacje, który byłby w najwyższym stopniu obiektywny. Wśród wielu propozycji zwyciężyła w końcu obowiązująca do dzisiaj forma egzaminu: testy na aplikacje.
Egzamin konkursowy w obecnej formie, tj. testy na aplikacje, też jest krytykowany. Wielu podnosi, że nie testuje tak rzeczywiście wiedzy, i że testów można nauczyć się na pamięć, a praca prawnika nie ma przecież polegać jedynie na znajomości na pamięć jakiejś ilości przepisów, lecz na umiejętności ich zastosowania w praktyce.
Mimo zgłaszanych zastrzeżeń, testy na aplikacje mimo wszystko zdają się najbardziej sprawiedliwą metodą selekcji kandydatów na przyszłych sędziów czy adwokatów.