Na wygląd krajowej twórczości wielkie piętno wywarła spełniona apokalipsa II wojny światowej. Po zakończeniu działań zbrojnych nawet najlepsi autorzy bardzo długo zajmowali się poszukiwaniem właściwego języka, który pozwoliłby im mówić o okrutnych wydarzeniach. Starali się wyłowić z wielu scen te w największym stopniu reprezentatywne i przekazać je na przykład prozie reportażowej.
Przykładem konfrontacji z motywem wojny jest dzieło “Kamienie na szaniec” Kamińskiego. Narrator wykorzystał w dużej mierze fakty, gdyż samodzielnie uczestniczył w tajnych operacjach i walkach z Niemcami. Utwór przedstawia zachowanie młodych ludzi w sytuacji II wojny światowej i niewoli. Ze szczegółami kreśli jak organizowano akcje konspiracyjne. Młodzi w otoczeniu wojennym musieli prędko wydorośleć i przekształcić młodzieńcze uciechy na niebezpieczną działalność konspiracyjną. Ukazuje miedzy innymi rozegrana z udziałem młodych akcję pod Arsenałem. Tadeusz Kamiński wykorzystuje również motyw powstania by opowiedzieć o wydarzeniach, które rozegrały się w okupowanej Warszawie podczas II wojny światowej.
“Kamienie na szaniec“ to nie wyłączne zapis o walkach Polaków z hitlerowcami. To również zapis o dorastaniu, o odpowiedzialności za ojczyznę . Późniejsze pokolenia, czytając tę historię miało możliwość wzorować się na czynach głównych bohaterów, którzy prywatne życie poświęcili dla niepodległości Polski. To książka o ponadczasowychideałach braterstwa, o postaciach, którzy umieją pięknie żyć i dać z siebie wszystko.