Terminy “symetria” i “asymetria” omówiliśmy w rozdziale poświęconym ozdabianiu stołu. Budując kompozycję powinno się zdecydować się na jeden z tych układów; nie można łączyć obu, gdyż prowadziłoby to do nieforemności i nieładu.
Kryterium stanowi środek geometryczny kompozycji, przez który przechodzi zamierzona oś symetrii. Położenie obu części kompozycji w stosunku do środka geometrycznego i osi symetrii określa układ.
Układ symetryczny polega na jednakowych wymiarach, lustrzanej identyczności części znajdujących się po obu serwisach osi symetrii. Po złożeniu całości wzdłuż osi części te pokryłyby się. Na osi symetrii znajduje się motyw główny kompozycji roślinnej. Motywy uboczne powtarzają się z obu stron i posiadają w każdej chwili identyczny kształt oraz barwę.
Jednakowa jest też ich odległość od osi symetrii, wysokość nad podstawą i stopniowanie warstw w głąb kompozycji. Natomiast motywy uboczne pod względem informacji i pod kątem formalnym powinny odpowiadać motywowi głównemu i sobie nawzajem. W tym momencie zbudowanie takich stosunków między poszczególnymi częściami wymaga dużej subtelności i pozwala kompozycjom symetrycznym dostać ładną, wyważoną harmonię. Taka harmonia jest priorytetowo pożądana przy bukietach slubnych, jak również wszelkie dekoracje ślubne poznań.
Symetria jest surowym ładem. Według jej zasady można wyprodukować kompozycje osadzone w podkładzie, okrągłe wiązanki i bukiety w wazonach. Nie powinna być jednak układem nudnym. Odpowiedni wyselekcjonowanie materiału stwarza, że prace symetryczne odróżniają się powagą, która może przybrać charakter uroczysty. Niewątpliwie zdarzają się domowe okazje wymagające takiego nastroju.
Błędem byłoby jednakże łączyć układ symetryczny tylko z takim nastrojem. Gorące barwy i “niespokojny” pokrój roślin zmniejszają surowość tego układu, a dosłownie mogą całkowicie zatrzeć złudzenie jego sztywności. Lustrzana identyczność obu stron i zasada powtarzania identycznie oddalonych od osi symetrii części kompozycji okazuje się dużym ułatwieniem w wykonywaniu pierwszych większych kompozycji. Jeśli przestrzega się tej zasady konsekwentnie i nie nadużywa materiału, to sukcesy nie każą na siebie czekać.
W miarę jednakże nabywania wprawy w układaniu kompozycji symetrycznych rośnie w nas pokusa odstąpienia od tego
układu. Wówczas uciekamy się do układu asymetrycznego.