W kanonie omawianym na polskim znajduje się wiele dzieł, które naprawdę winno się dogłębnie zrozumieć, gdyż ukazują zawsze aktualne wartości. Jedną z wartych uznania lektur są “Ludzie bezdomni” Żeromskiego. Dzieło ukazuje życie i charakterystykę Tomasza Judyma – doktora wychowanego w biedzie.
Społecznik w przeciwieństwie do pozostałych doktorów chce pomagać ubogim i leczyć ich za darmo. W stolicy nikt go niestety nie rozumie i nie ma dużo pacjentów. Decyduje się przenieść się na prowincję, gdzie dostaje pracę w uzdrowisku. W Cisach również chce pomagać najuboższym, z powodu czego wpada w konflikt z władzami placówki. Kolejną pracę udaje mu się dostać w Zagłębiu Dąbrowskim, gdzie poświęca się leczeniu robotników. Odmawia sobie prywatnego szczęścia i małżeństwa z najukochańszą Joanną Podborską. Pragnie w pełni oddać się leczeniu biednych.
Ludzie bezdomni to książka, która przedstawia głównie portret człowieka oddanego ideałom, a także wyobrażenie polskiego społeczeństwa dobrze znanego Żeromskiemu. Mówi o dysproporcjach obywateli i nędzy. Opisuje zarówno najuboższych, jak i przedstawicieli salonów. Zawiera także kwestie filozoficzne.
Tytuł “Ludzie bezdomni“ jest wielofunkcyjny, komunikujący problematykę lektury. Bezdomność ma wiele odmian, zaczynając od dosłownego, który przejawia się w opisach warszawskiej warstwy najuboższych czy najbardziej biednych obywateli stolicy Francji, a skończywszy na symbolicznym znaczeniu.