Obok dużej ilości niezapomnianych utworów prozatorskich w literaturze Polski napotkamy parę wyróżniających się utworów scenicznych. Do wzorcowej twórczości patriotycznej zaliczyć można z całą pewnością “Wesele” Wyspiańskiego. To niebywały utwór spajający fantastykę z aktualną pozycją w jakiej znajdowała się nasza ojczyzna pod koniec XIX wieku.
W utworze poznamy zarówno postaci rzeczywiste, które twórca spotykał z widzenia, wśród nich: Tadeusza Nosowskiego, a także postaci historyczne, jak Jakub Szela. Pojawiają się tu również znaki symboliczne, takie jak: czapka z pawim piórem, która symbolizuje próżność, a także Dzwon Zygmunta.
Cały utwór służy prezentacji polskiego społeczeństwa i jego nastawienia do walki o suwerenność. Główne warstwy – inteligencja i chłopi w “Weselu” – zostały dokładnie zaprezentowane przez liczne dyskusje. Żadna z nich nie była opisana korzystnie. Inteligencji przypisywana jest bierność, zaś mieszkańcom Bronowic dbałość o własne interesy.
Kolejnym atutem utworu jest język, który zestawia gwarę małopolską z językiem inteligencji. Oprócz tego autor z wnikliwością utrwala ożenek i towarzyszące mu czynności. Zgromadzeni w weselnej chacie weselnicy tańczą, deliberując o obecnej sytuacji Polski.
Jednakże, treść “Wesele” nie jest optymistyczna. “Wesele“ kończy somnambuliczny taniec, który odzwierciedla uśpienie polskiego narodu i brak przygotowania do podjęcia czynnej walki. Polacy byli w tamtym okresie niegotowi i musiało przejść kilkanaście lat aby niepodległość kraju była możliwa.