Priorytetowe reguły behawioralne w edukacji
O ile chcemy, żeby zachowania występowały często, powinieneś je cały czas wzmacniać
Zachowania niepożądane nie powinny być wzmacniane
Pojawienie się trudnego zachowania nie jest niebezpieczne, jeżeli tylko nie jest wzmacniane
Rozwijanie zachowań deficytowych
Zachowaniami deficytowymi nazywamy te zachowania, które uważa się za normalne i pożądane u dziecka w pewnym wieku i w pewnych okolicznościach, a które u dziecka autystycznego występują zbyt rzadko albo nie występują wcale (np. prawidłowa mowa, okazywanie uczuć, zabawa itp.)
Celem terapeuty behawioralnego jest kształtowanie u dziecka jak największej liczby zachowań adaptacyjnych, które rozwiną jego niezależność i umożliwią mu wyrafinowane funkcjonowanie w środowisku.
Drogą do tego celu jest (terapia behawioralna):
wybiórcze wzmacnianie coraz bardziej zbliżonych do docelowych form zachowania (kontrola wzmocnień, czyli manipulowanie konsekwencjami zachowania)
ścisłe kontrolowanie sytuacji, w których zachowanie przebiega (kontrola bodźców, czyli manipulowanie czynnikami poprzedzającymi zachowanie- instrukcjami i podpowiedziami)
Zasadnicze etapy terapii behawioralnej dzieci autystycznych: Wczesne rozumienie mowy. Trening imitacji. Dopasowywanie i sortowanie. Imitacja werbalna
Postęp rozumienia mowy i mowy czynnej; nazywanie obiektów i czynności
Pojęcia abstrakcyjne. Budowanie zdań. Nauka odpowiadania na pytania. Umiejętności szkolne. Rozwój społeczny. Nauka wspólnej zabawy. Czynności samoobsługowe
Ogólne zasady wyboru zachowań docelowych: Ucz kwalifikacji, z których twój uczeń będzie mógł skorzystać codziennie do końca życia; Ucz kwalifikacji, z których twój uczeń ma możliwość skorzystać natychmiast; Zacznij od nauki kwalifikacji głównych; Ucz kwalifikacji komunikowania się; Ucz zachowań funkcjonalnych; Wybieraj takie zachowania, z którymi masz szansę sobie poradzić
Zachowania niepożądane muszą zostać skorygowane.