Jedną z najciekawszych dzieł, jakie omawia się w szkole jest “Dżuma” Camusa. To opowieść o szerzącej się chorobie, jaka wybuchła w algierskim mieście. Camus zapisuje reakcje mieszkańców na to wydarzenie. Dżuma może oznaczać niezawinione cierpienie.
Najważniejsi bohaterowie książki w różny sposób odnoszą się do szerzącej się choroby. Niektórzy od początku zabierają się za nierówną walkę z chorobą i nie rezygnują aż do zakończenia. Pomagają mieszkańcom, aranżują od nowa bytowanie w miejscowości.
Najbardziej trudne wyzwanie stoi przed służbami medycznymi, którzy, nawet gdy nie mogą unicestwić dżumy, są zobowiązani przynieść ulgę potrzebującym w cierpieniu. Na nieszczęścieinni, którzy uznają eksplozję zarazy jako łatwą okazję do zrobienia działalności i zwiększenia prywatnych zarobków.
Dżuma to powieść – metafora. Określa jakie stanowiska codziennie obieramy w obliczu powszechnego zła. Zadaje również pytanie o przyczynę cierpienia i ewentualne sposoby walki z nim. Mimo że od wydania powieści przeszło sporo czasu, przywoływana problematyka ciągle jest nieprzemijalna i wciąż inspiruje odbiorców. Udowadnia, że bakteria epidemii nigdy nie zanika, a spór dobra ze złem rozgrywa się wokół nas. To czy będziemy bierni jest zależne jedynie od nas samych.