Podjęcie każdej wyborów inwestycyjnej powinien poprzedzić rachunek opłacalności planowanej inwestycji. Wyselekcjonowane metody oceny opłacalności przedsięwzięć finansowych, które zostaną niżej zaprezentowane, mogą być użyte do oceny każdego projektu, bez względu na to, czy posiada on charakter inwestycji rzeczowej, czy kapitałowej. Każda inwestycja generuje w późniejszym czasie określone wpływy pieniężne i terminal pos, które po potrąceniu wydatków na ich zdobycie, przynoszą inwestorowi w kolejnych okresach funkcjonowania projektu wpływy pieniężne netto (CF – cash-flow). Wartość przepływów pieniężnych netto stanowi bazę rachunku opłacalności przedsięwzięć majątkowych. Jest ona nieodzowna i jedynie właściwa przy obliczaniu tempa pomnażania zainwestowanego kapitału. Wielkość tę można obliczyć wykorzystując projekty z rachunkowości. Jest to różnica między przychodami ze dystrybucji, a kosztami jej uzyskania bez amortyzacji, oraz dodatkowo podatkiem dochodowym od zysku brutto. Przeciwnie mówiąc jest to dochód gotówki księgowy brutto plus amortyzacja.
Metody stosowane w ocenie przedsięwzięć majątkowych dzielą się na dwie główne grupy: metody opierające się na zdyskontowanych wpływach i metody nie wykorzystujące dyskonta. W metodach analizy inwestycji należących do pierwszej grupy znajduje wykorzystanie teraźniejsza wartość wpływów, przy czym wpływy są to przychody ze dystrybucji towarów otrzymanych z nowego obiektu pomniejszone o nakłady na ich wytworzenie. Wpływy nie obejmują amortyzacj. Grupa pierwsza obejmuje koncepcje wewnętrznej stopy zwrotu (IRR) i teraźniejszej wartości brutto (NPV). W drugiej grupie metod analizy projektów inwestycyjnych używa się okres zwrotu nakładów (PB). Do tej grupy trzeba także metoda oparta na uwzględnieniu zysku obliczonego w zgodzie z zasadami bieżącymi w rachunkowości.