Oprócz niemałej ilości wybitnych utworów prozatorskich w twórczości Polaków odszukamy parę wybitnych dramatów. Do najznamienitszej literatury ojczyźnianej zaliczyć powinno się z całą pewnością “Wesele” Wyspiańskiego. To niebywały dramat spajający świat nadprzyrodzony z realną sytuacją w jakiej znajdowała się Polska na przełomie wieków.
W dramacie znajdziemy zarówno postaci realne, które młodopolski artysta spotkał osobiście, wśród nich: Lucjana Rydla, a także postaci nie z tej ziemi, jak Stańczyk. Przedstawione zostały tu również przedmioty symboliczne, na przykład: czapka z pawim piórem, która symbolizuje przywiązanie do dóbr materialnych, jak również sznur.
Cały dramat napisany został w celu prezentacji naszego społeczeństwa i jego gotowości do walczenia o niepodległość. Główne warstwy – inteligencja i chłopi w “Weselu” – zostały precyzyjnie opisane poprzez liczne wymiany zdań. Żadna z nich nie była opisana dodatnio. Inteligencji zarzucana jest bezrefleksyjna miłość do wsi, zaś chłopom niezrozumienie spraw narodowych.
Następnym walorem “Wesela” jest język, który spaja mowę okolic Krakowa z językiem artystów i dziennikarzy. Oprócz tego Wyspiański z wnikliwością opisuje obrzęd wesela i składające się na niego czynności. Zgromadzeni w bronowickiej chacie goście jedzą i piją, deliberując o obecnej sytuacji problemów ojczyzny.
Na nieszczęście, zawartość dramatu nie jest optymistyczna. “Wesele“ kończy chocholi taniec, który ukazuje uśpienie naszego państwa i brak przygotowania do zorganizowania powstania. Nasi rodacy byli w tamtym czasie niegotowi i musiało przeminąć sporo czasu aby niezależność kraju była możliwa.