Ustalenie egzaminów na aplikacje prawne w postaci testu było jednym z działań przeprowadzonych w celu otwarcia drogi do zawodów prawniczych dla szerszego grona osób zamierzających wykonywać zawód radcy prawnego czy sędziego.
Obowiązujące wcześniej regulacje pozostawiały kwestię przyjęć na aplikacje samorządom zawodowym poszczególnych korporacji. Sytuacja taka spotykała się ze sprzeciwem ludzi, którym nie dane było uzyskać się na aplikacje. Zarzucały one korporacjom, że podstawowym kryterium przyjęć na programy są koneksje rodzinne, a nie merytoryczne przygotowanie kandydata.
Konieczne było stworzenie takiej postaci egzaminu na aplikacje, który byłby w bardzo wysokim stopniu obiektywny. Wśród wielu propozycji zwyciężyła ostatecznie obowiązująca do dzisiaj forma egzaminu: testy na aplikacje.
Egzamin w obecnej postaci, tj. testy na aplikacje, także jest krytykowany. Wielu podnosi, że nie testuje tak de fakto wiedzy, i że testów można nauczyć się na pamięć, a praca prawnika nie ma wszakże polegać wyłącznie na znajomości pamięciowej pewnej ilości przepisów, ale na umiejętności ich zastosowania w praktyce.
Mimo zgłaszanych zastrzeżeń, testy na aplikacje mimo wszystko wydają się najbardziej sprawiedliwym sposobem selekcji kandydatów na przyszłych sędziów czy notariuszy.