Na charakter rodzimej twórczości literackiej silne piętno odcisnęła sytuacja podczas II wojny światowej. Po wstrzymaniu działań wojskowych nawet najlepsi twórcy przez długi czas zajmowali się poszukiwaniem odpowiedniego języka, który dałby szansę mówić o okrutnych wydarzeniach. Próbowali wyłowić z ogromu scen te najbardziej symptomatyczne i przedstawić je m.in. opowiadaniach z czasów wojny.
Próbą zmierzenia się z motywem konfliktu zbrojnego jest powieść “Kamienie na szaniec” Kamińskiego. Narrator przedstawił w sporej mierze autentyczne wydarzenia, albowiem samodzielnie uczestniczył w konspiracyjnym życiu i walkach z Niemcami. Lektura przedstawia zachowanie maturzystów w perspektywie wojny i utraty wolności. Skrupulatnie mówi jak przebiegały akcje małego sabotażu. Młodzi w warunkach wojennych musieli bardzo szybko stać się dorosłymi i zamienić małoletnie uciechy na rzeczywistą działalność konspiracyjną. Ukazuje na przykład rozegrana przy obecności młodych akcję w Sieczychach. Twórca przywołuje też motyw powstania by opowiedzieć o starciach, jakie rozegrały się w okupowanej Warszawie między sierpniem a październikiem piątego roku wojny.
“Kamienie na szaniec“ to nie wyłączne opowieść o walkach Polaków z wrogiem. To też zapis o dojrzewaniu, o patriotyzmie. Wiele pokoleń, interpretując tę powieść miało możliwość oprzeć się na czynach Alka, Rudego i Zośki, którzy swoje istnienie ofiarowali dla suwerenności ojczyzny. To historia o ponadczasowychwartościowych poświecenia, o bohaterach, którzy wiedzą jak pięknie żyć i wznieść się ponad innych.