Na oblicze krajowej twórczości silne piętno odcisnęła spełniona apokalipsa II wojny światowej. Po skończeniu walk poszczególni poeci przez długi czas zajmowali się poszukiwaniem wyważonego języka, który pozwoliłby opowiadać o okrutnych wydarzeniach. Próbowali wybrać z ogromu scen te w największym stopniu symptomatyczne i pokazać je na przykład prozie reportażowej.
Próbą mierzenia się z motywem nieludzkich czasów jest utwór “Kamienie na szaniec” Kamińskiego. Autor zaprezentował w dużej mierze autentyczne wydarzenia, ponieważ sam brał udział w konspiracji i potyczkach z okupantami. Powieść przybliża sposób zachowania młodych ludzi w obliczu walki o niepodległość i utraty wolności. Dokładnie opowiada jak odbywały się akcje konspiracyjne. Młodzi w zaistniałej sytuacji musieli prędko dojrzeć i przekształcić młodociane uciechy na realną działalność konspiracyjną. Przedstawia m.in. zaplanowaną z udziałem młodych akcję pod Arsenałem. Twórca przywodzi też motyw powstania by opowiedzieć o wydarzeniach, które rozegrały się w stolicy Polski między sierpniem a październikiem piątego roku wojny.
“Kamienie na szaniec“ to nie jedynie opowieść o potyczkach Polaków z wrogiem. To też utwór o dorastaniu, o miłości do ojczyzny. Kolejni uczniowie, czytając tę historię mogło oprzeć się na postawach Alka, Rudego i Zośki, którzy własne życie przeznaczyli dla suwerenności Polski. To lektura o nadzwyczajnychwartościowych poświecenia, o bohaterach, którzy umieją pięknie żyć i umierać.