Na charakter polskiej twórczości literackiej mocne piętno wywarła spełniona apokalipsa II wojny światowej. Po wstrzymaniu walk poszczególni twórcy długo zajmowali się poszukiwaniem wyważonego języka, który pozwoliłby im opowiadać o nieludzkich. Usiłowali wyselekcjonować z ogromu scen te najbardziej charakterystyczne i opisać je na przykład w prozie beletrystycznej.
Przykładem konfrontacji z motywem wojny jest utwór “Kamienie na szaniec” Kamińskiego. Narrator zaprezentował w sporej mierze fakty, albowiem samodzielnie brał udział w tajnych operacjach i walkach z okupantem. Utwór przybliża sposób zachowania młodzieży w sytuacji II wojny światowej i utraty wolności. Skrupulatnie kreśli jak odbywały się akcje konspiracyjne. Młodzi ludzie w zaistniałej sytuacji musieli prędko wydorośleć i przekształcić młodzieńcze rozrywki na niebezpieczną działalność konspiracyjną. Przedstawia na przykład przeprowadzoną przy udziale młodych akcję w Celestynowie. Kamiński przywodzi również motyw powstania by opowiedzieć o starciach, które rozegrały się w Warszawie w 1944 roku.
“Kamienie na szaniec“ to nie jedynie zapis o zmaganiach mieszkańców Warszawy z Niemcami. To również zapis o dorastaniu, o odpowiedzialności za ojczyznę . Późniejsze pokolenia, interpretując tę opowieść miało możliwość wzorować się na sylwetkach Alka, Rudego i Zośki, którzy własne życie ofiarowali dla dobra ojczyzny. To historia o wspaniałychwartościowych braterstwa, o postaciach, którzy umieją pięknie żyć i wznieść się ponad innych.